Kultowy film „Festen”, powstały u schyłku ubiegłego wieku oraz jego późniejsze adaptacje sceniczne nabierają obecnie przerażającej aktualności. Aż trudno uwierzyć, że szczycący się demokratycznymi wartościami kontynent, dumnie zwany Europą staje się ponownie areną agresywnego rasizmu, nacjonalizmu, homofobii. Jak to jest możliwe, że historia zatacza koło i steruje w kierunku powtórki swoich najhaniebniejszych kart.

Wiwisekcją tych mechanizmów zajmuje się sztuka „Festen”. Zatajanie zła w skali rodziny, „na własnym podwórku” staje się sposobem funkcjonowania w skali lokalnego społeczeństwa, potem kraju i dalej. Śniegowa kula. A wszystko ze sloganami o „dobru rodziny i wysokich wartościach” na ustach. Dotyczy to zarówno sprawców jak i ofiar.
Nie wolno poddawać się przekonaniu, że nic nie można zrobić. Młodzi adepci sztuki aktorskiej mogą wykorzystać to, co mają najlepszego czyli swój talent i mówić, mówić, mówić. Ze sceny. Spektakl „Festen” powstaje, bo zgodnie z jedenastym przykazaniem J.Turskiego: nie jesteśmy obojętni.